Маладосць нацый. Кропка адліку

Старарускі вобраз

Беларусы, украінцы, рускія вельмі маладыя нацыі. Калі асноўныя еўрапейскія нацыі, як прынята лічыць, сфармаваліся прыкладна ў XIV-XVI стагоддзях, то ўсходнеславянскія народы ацанілі сябе гістарычна як самадастатковыя народы, а не як плямёны стагоддзем або двума пазней. Таму вельмі даволі смешна з многіх бакоў гучала афіцыйная рыторыка, як прыклад, аб старажытных украінцаў, а таксама «пра дакладных доказах менавіта нашых навукоўцаў аб вынаходстве колы украінцамі» і таму падобнай бязглуздзіцу.

Для сябе трэба прызнаць, што Шэкспір тварыў амаль на дзве сотні гадоў раней Пушкіна, а ў часы Івана Грознага пры ўзяцці Казані ішлі яшчэ разнастайныя плямёны пад кіраўніцтвам, але і ўжо Расійскага самадзержца.

Маладосць. Гэта добра, што маладосць. Значыць, у нашых народаў, не гледзячы на старажытную гісторыю народнасцяў, што да гэтага засялялі тэрыторыю Старажытнай Русі і з’явіліся асновай для вышэйзгаданых этнасаў маецца жыццёвы запал на новыя творчыя дасягненні з улікам развіцця сучаснай навукі, тэхнікі, эканомікі і палітычных рэалій. Адной з реперных кропак для больш дакладнага падліку гістарычнай самабытнасці для нас з’яўляецца 1917 год. Менавіта Кастрычніцкая рэвалюцыя, зацяганы ў цяперашні час апалагетам «дэмакратыі» паклала пачатак дзяржаўнага будаўніцтва нацыянальных дзяржаў украінцаў і беларусаў.

З прыкрай самораспадом Савецкага Саюза маладосць нацыянальных дзяржаў з шматнацыянальным насельніцтвам здабыла другое дыханне і стала канчатковай рэальнасцю самастойнасці гістарычнага развіцця ў будучыню. Аднак самастойнасць, «самостiйность» ў большасці сваім шмат у чым на першым этапе развіцця з’яўляецца неспрактыкаванасцю ў прыняцці рашэнні.

Так як у большасці сваім чалавецтва ў незалежнасці ад нацыянальнасцяў і гістарычных умоў ніколі не вучыцца на ўроках гісторыі, то і рашэнні дзяржаўнага будаўніцтва шмат у чым ідуць метадам спроб і памылак.

Беларусі вельмі пашанцавала са сваім прэзідэнтам як даволі прафесійным топ-мэнэджэрам. Калі адцягнуцца ад асоб, то краіна Белай Русі, акружаная досыць варожым, у прамым сэнсе гэтага слова, асяроддзем паказала новы эканамічных шлях развіцця нацыянальнай дзяржавы ў сціснутых фінансавых умовах і недастатковасцю забяспечанасцю прыроднымі рэсурсамі для народнай гаспадаркі. Так як рэакцыйным фінансавым колам Захаду невыгодны паспяховы прыклад Беларусі, то і праводзіцца імі гістарычная антыбеларуская прапаганда даволі сур’ёзна, як не дзіўна, тармазіць працэс станаўлення грамадзянскай супольнасці, так як дзяржаве прыходзіцца рабіць больш жорсткімі ва ўмовах варожых дзеянняў непапулярныя ў грамадзян аперацыі праваахоўных нацыянальных органаў.

Аднак планамерны характар паступальнага развіцця Беларусі вельмі заразлівы. Так яшчэ ў часы прэзідэнта Украіны Л. Д. Кучмы, на тэрыторыю Белай Русі была адпраўлена сабраная каманда прафесійных ўкраінскіх кіраўнікоў практычна вышэйшага рангу для запазычанні вопыту кіраўніцтва народнай гаспадаркай былой саюзнай рэспублікі. Па прыездзе на Радзіму група на адным з нарад пад кіраўніцтвам прэзідэнта Украіны далажыла аб сваіх назіраннях і рэкамендацыях. Самае годнае і праверанае ў кіраўніцкай практыкі была ўдзелена увазе планавасць беларускай эканомікі. Менавіта планавасць ўпраўлення эканомікі дае практычна неабмежаваныя магчымасці для сапраўднага кіравання складаным гаспадарчым комплексам краіны. І трэба ж было адным з дакладчыкаў агучыць ў сэрцах фразу «Вось бы і нам так!», Як на наступны дзень група была расфармаваная, вялікая асоб частка звольненая, і гэта не гледзячы на іхнія сур’ёзныя сувязі, палажэнні і фінансавыя магчымасці, а іншыя рознага роду выкрутамі засталіся на другое, а то і трэціх ролях у дзяржаўных органах. Некаторыя да гэтага часу дапрацоўваюць, таму і не прыводжу тут канкрэтна прозвішчаў і дат, так як якая прыйшла ў цяперашні час каманда таксама праводзіць стары курс рэпрэсій у дачыненні да прымянення станоўчага вопыту Беларусі.

Маладосць нацый беларусаў і ўкраінцаў, а таксама адносная «старасць» рускіх